Robert Makłowicz to prawdziwy pasjonat jedzenia i podróży. Nie tylko gotuje, lecz także pokazuje, że za każdą potrawą kryje się historia, kultura i ludzie. Ostatnio przeglądałem oliwną ofertę Frisco.pl i gdy zobaczyłem oliwę extra virgin Makłowicz i Synowie musiałem ją kupić do przetestowania.
Etykieta jego oliwy też próbuje opowiedzieć historię. Z frontu patrzy na mnie sam Makłowicz, a za jego plecami wyrastają smukłe cyprysy, żywcem wyjęte z toskańskiego pejzażu. Nie wiem, czy to świadomy zabieg, czy artysta tak to widział. Skojarzenie z Włochami pojawia się jednak od razu, a napis Olio Extra Vergine di Oliva tylko je umacnia. Tylko, że pod tą włoską nazwą, już malutkimi literkami jest napisane, że to mieszanka oliw z oliwek pochodzących z UE…
Odwróć butelkę, a czar pryśnie…
“Oliwa wybrana przez Roberta, Mikołaja oraz Ferdynanda. Świetna jako podstawowa oliwa codziennego użytku w kuchni. Uniwersalna w użyciu, sprawdzi się do smażenia, pieczenia oraz marynowania. Włoch powiedziałby – Per Tutto!” Już tłumaczę – po polsku to znaczy “do wszystkiego”.
Etykieta nie podaje (bo nie ma takiego obowiązku) kto i gdzie rozlewał tę oliwę dla spółki Makłowicz i Synowie z Ruśca.
Prawnie ta etykieta jest bez zarzutu. Natomiast niczego się z niej nie dowiemy o oliwie oprócz tego, że spełnia kryteria pozwalające ją oznaczyć jako extra virgin.
Jedyną wskazówkę co do wieku oliwy daje kod partii. Z numeru L 075261121 i daty minimalnej trwałości 15.09.2027 wyliczam rozlew na połowę marca 2026, przy czym to moja rekonstrukcja, bo producent w tej sprawie milczy. To akurat w miarę dobra informacja, jednak do degustacji siadałem już mocno uprzedzony.
Otwieram butelkę…
Po otwarciu spotkała mnie całkiem miła niespodzianka. Oliwa pachnie ładnie, choć delikatnie. Bukiet jest lekki, świeży i zielony. Złożonością nie powala, ale zdecydowanie zachęca do spróbowania.
W ustach od razu odzywa się pikantność, którą oceniam na 4/10. Jest wyraźna ale nieprzesadzona. Gorycz ledwie zaznacza swoją obecność i dostaje ode mnie 2,5/10. Resztę wypełniają typowe oliwne smaki, a w finiszu pojawia się nutka migdała. Powiem szczerze, że spodziewałem się znacznie mniej.
Przez żołądek do serca?
Do pairingu wybrałem zestaw prosty i klasyczny – bagietkę, pomidor gruntowy odmiany Dino i fetę. Każdy składnik najpierw dostał samą oliwę, a na koniec złożyłem z nich kanapkę. Nie smażyłem, nie dusiłem ani nie piekłem, bo oliwy EVOO zawsze testuję na surowo.
Cienka kromka bagietki, suto polana, po prostu nasiąkła oliwą. Dobre wrażenie aromatyczne gdzieś się rozmyło i na chlebie dostałem zwykłą oliwę. Pomidor przyjął ją poprawnie, bez uniesień. Najlepiej wypadła kanapka z pomidorem i fetą, tyle że całą zasługę przypisuję fecie. Słono-kwaśny ser zrównoważył słodycz pomidora, a oliwa w tym trio zwyczajnie zniknęła.
Czy tej oliwie wystarczy marka Makłowicz?
Przyznaję że producent jest uczciwy i nie obiecuje gruszek na wierzbie. Makłowicz mówi prawdę, że to podstawowa oliwa “do wszystkiego”. Zgadzam się z tą oceną. Jednak mam pewien dysonans. Za niecałe 54 PLN za litr dostajesz w mojej ocenie poprawną extra virgin, którą bez problemu możesz zamienić każdą inną. Jakoś trzeba ją wyróżnić z tłumu. Nawet Frisco dało się przekonać, bo oliwę z unijnego kupażu oznaczyło znaczkiem „strefa włoska”. A czy znane nazwisko przekona mnie do kupienia tej oliwy drugi raz? Na pewno nie.
Zakup własny, cena we frisco.pl na początek września 2026: 26,89 PLN
Na szczęście kupiłem tam jeszcze kilka innych oliw, także więcej opisów już niedługo. Oto dwie z nich: hiszpańska Diosas de Abril Puro Fuego i włoska Monini GranFruttato.
